De noodzaak

Daar ging ik dan. Zondag 10 mei. De eerste rit van Tour Tegen TBE. Nog weinig fietskilometers in de benen, want een uit Afrika meegenomen parasietje verstoorde een aantal maanden mijn fitheid. Gelukkig heeft m’n immuunsysteem het van de parasiet gewonnen en zijn de zestig kilometers ook niet een enorme sportieve uitdaging. De noodzaak ligt ook niet bij het sportieve, maar bij het grote doel van de Prikken Tegen TBE campagne: Zorgen dat er meer bekendheid en aandacht komt voor dat listige virus waar Jaap in 2017 aan onderdoor gegaan is.

Het weer is prima en zo fiets ik met wind in de rug vanuit Giethoorn naar het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten bij Sint Jansklooster. Daarna door naar het Waterloopbos om vervolgens tegen de wind in naar Ossenzijl te gaan waar ik het Buitencentrum van Staatsbosbeheer als laatste adres aan zal doen, voor ik terugfiets naar het huis van m’n schoonouders in de Gietserse Polder.

Ondanks het mooie weer is het op alle locaties erg rustig. Moederdag wordt niet massaal aan moeder natuur gevierd. De impact zit h’m vandaag dan ook in de gesprekken met de boswachters en vooral vrijwilligers van Natuurmonumenten en Staatsbosbeheer. Uit die gesprekken blijkt dat de beroepskrachten perfect weten waarover het gaat en de noodzaak vol ondersteunen. Vrijwel alle boswachters kennen de risico’s tekenbeten, velen hebben de ziekte van Lyme en allen erkennen de gevaren van TBE, zijn ingeënt en omarmen ons initiatief.

Voor de vrijwilligers ligt dat geheel anders. Geen van allen kende TBE en waren vol geïnteresseerd in het verhaal. Zonder er op aan te sturen werd er geopperd om hier meer mee te doen. Er zijn infoavonden voor vrijwilligers en het zou maar zo kunnen dat die een prachtige gelegenheid bieden voor ons verhaal. Dat geeft ons ook inzichten en ideeën voor het vervolg van de campagne. We zijn immers nog maar net begonnen. Binnen de twee grootste natuurorganisaties in Nederland wordt nu al wat in gang gezet. Dat is mooi, nog niet concreet, maar wel bemoedigend.

Wat wel concreet is, is de verspreiding van de flyers, de mooie informatieve gesprekken en het feit dat ik vol energie de laatste kilometers kon afleggen. Dit is gaaf om te doen. Nuttig en leerzaam. Bovendien prachtig om de Nederlandse natuur te ervaren. De Wieden, het Waterloopbos en de Weerribben. Vandaag heb ik er van kunnen genieten. En dat alles in dienst van de sterke noodzaak het verhaal van TBE te verspreiden. Het is een missie, een inspanning die loont. Zaterdag 16 mei volgt de volgende rit. Dan vanuit woonplaats Zutphen via Holten naar Nijverdal. Een gebied waar al veel TBE besmette teken gevonden zijn. We zijn begonnen en nu op naar meerrrrr….