Het wordt een lange rit. Daarom bereid ik me goed voor. Extra flyers gaan mee in het fietskoffertje op mijn gravelbike. Vandaag fiets ik vanuit huis naar Nationaal Park De Hoge Veluwe.
Onderweg maak ik eerst een stop bij Bezoekerscentrum Veluwezoom van Natuurmonumenten. Ik word vriendelijk ontvangen. Terwijl een kop thee wordt klaargemaakt, ontstaat een gesprek over onze campagne Prikken Tegen TBE.
Al snel hoor ik dat er al veel aandacht is voor preventie. Mooi natuurlijk. Toch valt me iets op. Zoals zo vaak wordt er gesproken vanuit wat ik inmiddels de Lyme-doctrine noem.
Logisch ook. Lyme is de bekendste tekenziekte van Nederland. Iedereen kent het verhaal van de rode kring, antibiotica en snelle behandeling. Maar juist daardoor komt het verhaal over TBE vaak onvolledig binnen.
De hardnekkige Lyme-doctrine
Tijdens het gesprek gaat het al snel over het registreren van tekenbeten en het monitoren van klachten. Ontstaat er een rode kring rond de beet, dan kan met antibiotica worden ingegrepen.
En precies daar zit het verschil.
Want TBE werkt totaal anders.
TBE wordt veroorzaakt door een virus, niet door een bacterie. Je krijgt geen rode kring of vlek. Als een besmette teek je bijt, kan besmetting al binnen enkele minuten plaatsvinden. Daarna merk je meestal helemaal niets.
Sommige mensen krijgen nooit klachten. Anderen ontwikkelen griepachtige verschijnselen die vaak niet direct aan TBE worden gekoppeld.
Maar bij ongeveer één op de drie patiënten volgt een tweede fase. Dan wordt het serieus. Hersen(vlies)ontsteking ligt op de loer en de gevolgen kunnen blijvend zijn.
In Nederland kennen we meerdere mensen die daar dagelijks mee leven.
En soms loopt het nog erger af.
Zoals bij Jaap.
Hij overleed aan de gevolgen van TBE.
Dat verhaal verdient het om verteld te worden. Zeker op plekken waar jaarlijks duizenden wandelaars, fietsers en natuurliefhebbers komen.
Een verhaal dat deuren opent
Mijn verhaal maakt verschil. De toon van het gesprek verandert merkbaar. Van: “We doen al veel en zijn goed bezig” naar: “Dat wist ik niet” en “Goed dat je dit vertelt.”
De flyers krijgen een mooie plek in het bezoekerscentrum. Vervolgens krijg ik de tip om ook even langs de VVV te gaan, die in hetzelfde gebouw gevestigd is. Ook daar volgt een prettig gesprek en vinden de flyers hun weg naar de balie.
Door alle mooie gesprekken vergeet ik foto’s te maken van de locaties en de displays. Eenmaal weer op de fiets, midden in een klim, besluit ik daar niet meer over te piekeren.
Er wacht vandaag nog genoeg.
Dwars door de Hoge Veluwe
De route voert verder richting Nationaal Park De Hoge Veluwe. Bij ingang Schaarsbergen laat ik mijn Rembrandtpas zien, waarmee ik gratis toegang krijg tot dit prachtige natuurgebied.
Het is warm. Benauwd ook.
Mijn maag begint voorzichtig duidelijk te maken dat het tijd wordt voor lunch.
Maar eerst nog een kleine tien kilometer door een landschap dat blijft verrassen. Bossen, heidevelden en open zandvlaktes wisselen elkaar af. Het fietspad slingert zich dwars door het groen. Zelfs op een warme zomerdag straalt de Veluwe een rust uit die moeilijk in woorden te vatten is.
Vooraf was al afgesproken dat ik flyers kon afgeven bij Museonder, midden in het park. Aan de balie weten ze van mijn komst. Opnieuw volgt een mooi gesprek.
Ook hier benadruk ik weer dat TBE iets anders is dan Lyme.
Steeds vaker gebruik ik tijdens deze tour het woord omarming. Dat gevoel ontstaat ook hier.
Omarming van de campagne
De medewerkers van Museonder denken direct mee. De flyers worden intern verdeeld, waardoor ik een flinke voorraad kan achterlaten. Een volle display krijgt een prominente plek op de balie. De rest gaat mee voor verdere verspreiding binnen het park.
Fantastisch natuurlijk.
Al merk ik wel dat mijn flyervoorraad sneller slinkt dan verwacht.
Bijna vergeet ik opnieuw foto’s te maken, maar dit keer weet ik mezelf op tijd te corrigeren.
Na een welkome lunch stap ik weer op de fiets. De volgende bestemming is informatiecentrum ’t Leesten van Staatsbosbeheer.
Dat betekent wel dat ik mijn oorspronkelijke plan moet aanpassen.
Een extra bezoek aan Het Aardhuispark van de Kroondomeinen laat ik schieten. Zo voorkom ik flyerschaarste, houd ik mijn planning haalbaar en spaar ik op deze warme dag ook mijn langzaam vermoeid rakende benen.
Bovendien verliep de communicatie vooraf wat onduidelijk, waardoor ik niet zeker wist of ik daar mijn campagnewerk goed zou kunnen uitvoeren.
Samen sterk bij ’t Leesten
Bij Hoenderloo verlaat ik Nationaal Park De Hoge Veluwe. Ongeveer drie kwartier later arriveer ik bij ’t Leesten.
Daar sluit Fietsende Vriend Age zich bij me aan.
Hij woont in het nabijgelegen Ugchelen en samen trekken we verder ten strijde.
Ook hier levert dat weer een waardevol gesprek op. De ontvangst is bijzonder, omdat één van de medewerkers achter de balie een goede bekende van Age blijkt te zijn. Daardoor kent ze ook het verhaal van Jaap en de risico’s van TBE.
De flyers worden officieel overhandigd.
En dit keer wordt dat gelukkig ook vastgelegd op de foto.
Dat is toch een stuk makkelijker als je met z’n tweeën bent.
Na afloop drinken Age en ik samen iets op het terras. We praten bij, delen verhalen en genieten even van de rust. Het zijn zulke momenten die deze tour bijzonder maken. Niet alleen de kilometers tellen, maar vooral de mensen die onderweg aansluiten bij de missie.
Daarna zetten we koers naar de laatste stop van deze dag: Camping De Wapenberg.
Op de rustige camping, waarvan Age de eigenaar kent, plaatsen we een volle display. Ook raken we nog in gesprek met een geïnteresseerde campinggast.
Door de flyers heen
Age fietst vervolgens nog een stukje met me mee richting Zutphen.
In Beekbergen nemen we afscheid.
Hij neemt de laatste flyers mee.
En daarmee gebeurt iets wat tijdens deze Tour Tegen TBE nog niet eerder gebeurde:
Voor het eerst ben ik volledig door mijn voorraad flyers heen.
Ruim anderhalf uur later kom ik moe, maar vooral voldaan thuis.
De hitte maakte het zwaar. De vele gesprekken maakten het een lange dag. Toch overheerst vooral een gevoel van dankbaarheid. Voor alle mensen die luisterden. Voor de organisaties die ruimte maakten voor onze boodschap. En voor de plekken in de natuur waar bewustwording misschien wel het hardst nodig is.
Want steeds weer merk ik hetzelfde.
Mensen weten wat Lyme is.
Maar TBE?
Dat verhaal moeten we nog vertellen.
En daarom was het thema van deze vierde rit glashelder:
TBE is geen Lyme!
Groene groet,
Robert Baarda 🚴♂️🌿💚
De Fietsende Vrienden 
Wauw Robbert en Age, Wat weer een werk verzet. Chapeau! Kan ik nog iets voor jullie doen als jullie hier in Deurze belanden. De datum staat gereserveerd in mijn agenda. Vorige kwam ik hier bij de fysio. Wordt er gevraagd wat ik heb gehad. FSME of TBE. Nooit van gehoord. Van de fysio nota bene. Dus ja er is nog een hoop werk te verzetten. Als jullie hier zijn, neem een hoop folders mee voor Assen. Maak ik een tour voor TBE door Assen. Graag advies waar jullie willen dat ik ze breng. Wat voor locaties. Groetjes Erika.
LikeLike